پرسه در ناسوت دل

ولی من از فرط آلودگی و علاقه ای که به این عمل زشت داشتم ، نتوانستم بپذیرم که از آن عمل نیز اجتناب خواهم کرد و پیش خود اندیشیدم که با متعه کردن آنان ، مشکل این معصیت را حل خواهم کرد .
امّا ناگهان حضرت شیخ فرمودند : (( زنهای بدکاره رعایت عدّه نمی کنند و
به این سبب متعه کردن آنان هم رفع اشکال نمی کند ، باید صرفنظر کنی.به شهر بازگرد و غسل توبه بجای بیاور و به زیارت حضرت امام رضا( علیه السلام ) مشرف شو و
بلیط مراجعت به تهران را همین امروز تهیّه کن که فردا عصر بازگردی . در گاراژ ،
دو اتوبوس آمادۀ رفتن به تهران است . با نخستین اتوبوس که نو و تازه است
مرو و با اتوبوس دیگر که اندکی کهنه تر است حرکت کن .))

عرض کردم : (( من چهارده سال است که از مشهد دورم . اینک یک روز بیش نیست که آمده ام
و هنوز موفّق به دیدار خویشان و آشنایان هم نگردیده ام . ))
فرمودند: (( صلاح تو در این است که بازگردی و فردا عصر در شهر نزد من بیا تا به تو دستوری دهم و پس از آن به تهران بازگرد . ))

خواهی نخواهی طبق دستور حضرت شیخ عمل کردم و فردای آنروز به خدمتش رفتم و ایشان دستوری فرمودند وغروب همانروز با اتوبوس دوّم به جانب تهران حرکت کردم . چهار فرسنگ از سبزوار نگذشته بودیم که ناگهان دیدم اتوبوس اوّل ، چپ شده و مسافرین و سرنشینان آن خون آلوده و مجروح شده اند .
چند تن از آنان را با اتوبوس ما به بیمارستان سبزوار رسانیدند .
آنوقت دانستم که سرّ دستور شیخ در حرکت با اتوبوس دوّم این بوده است .

امّا چون به تهران رسیدم ، ملاقات دوستان پیشین دست داد . آنها مرا با خود به کافه ای در میدان توپخانه بردند و نیمه شب مست و لایعقل از آنجا بیرون آمدم .

چون به زنی دسترسی نبود ، ناچار پسر هرزه ای را با خود به خانه بردم لیکن از فرط مستی بی آنکه عمل خلافی از من سر بزند ، لباس پوشیده روی تخت دراز کشیدم ، امّا هنوز خوابم نبرده بود که ناگهان
مرحوم حاج شیخ را دیدم که بر بالین من ایستاده اند و می فرمایند :

(( ابوالقاسم ! خجالت نمی کشی ؟! حیا نمی کنی ؟! مگر تو توبه نکرده بودی ؟!
به همین زودی توبه خود را شکستی و می خواهی گناهی بدتر از زنا مرتکب شوی ؟! ))

از این گفته ها به خود آمدم و چشمهای خود را مالیدم که شاید خواب آلوده و مستم و این منظره
در جلوی چشمم تجلّی کرده است ، لیکن دیدم خواب آلودگی نیست و به حقیقت
حاج شیخ بر بالینم ایستاده اند و سخت بر من می تازند .

من از شدّت ترس ، سراپا لرزان بودم ، امّا پس از چند لحظه حاج شیخ درب را محکم بهم کوفتند
و خارج شدند بطوری که آن پسرک از صدای درب که در ساختمان پیچید از خواب پرید و پرسید :
(( چه خبرشده ؟!))

گفتم : (( دزد آمده است . برخیز و زود از این خانه برو که ممکن است خطری برای تو پیش بیاید . ))
خلاصه دو ساعت پس از نیمه شب بود که پسر را به درب خانه آوردم و درشکه ای را که می گذشت
صدا کردم و اُجرتی دادم تا او را به میدان توپخانه برساند و وجهی هم به آن پسر بخشیدم .
ولی تا بامداد ، خواب به چشمم راه نیافت .

یک سال از این ماجرا گذشت و من دیگر در این مدت بدنبال چنین عملی نرفتم تا آنکه در یکی
از شبهای زمستان ، بانوی بیوه ای که با من ارتباط داشت با اصرار از من دعوت کرد تا به خانه اش بروم ،
ولی چون آخر شب لباسهای خود را بیرون کردم تا برای خواب آماده شوم ،
باز ناگهان حاج شیخ را دیدم کنار تخت ایستاده اند و می فرمایند :

(( سیّد ! حیانمی کنی ؟! این چه توبه ای بود که تو کردی ؟! ))
با دیدن این منظره از جای برخاستم و با لباس زیرین از خانه خارج شدم و چنان پریشان حال بودم
که آن زن پنداشته بود که مرا جنونی عارض گردیده است .

باری ، به همان حال به خانه بازگشتم و از دیوار به داخل منزل رفتم و پس از چند روز لباسهایم را برایم آوردند .باز پس از مدّتی چند تن از دوستان مرا با اتومبیلی به کرج بردند . در میان ایشان زنی هم دیده می شد .قبل از رفتن به آنها گفتم : (( مرا با خود نبرید که موجب مشکلاتی خواهد گردید .))

در نیمۀ راه اتومبیل چپ شد و آسیب دید . من از آنان جدا شدم . پس از چند سال یک شب در
خیابان با زنی مواجه شدم و او را به خانه بردم ، امّا چون زن به خانۀ من آمد تبی شدید
او را فرا گرفت و حالش چنان وخیم شد که دست به دعا برداشتم که :

(( خداوندا ! این زن اینجا تلف نشود ، من دیگر گِرد چنین کارهایی نخواهم گشت . ))

چون صبح شد ، حال آن زن بهبود یافت . وجهی به او دادم و جوابش کردم و به همین ترتیب دیگر
گِرد اینگونه هرزگی ها نگردیدم ، ولی گاهگاه دمی به خمره می زدم .

تا بامداد یکروز تابستان ، زنگ در صدا کرد ، من با ناراحتی از بستر استراحت برخاستم و به
پندار اینکه رفتگر محله است ، خواستم به او اعتراض کنم ، امّا چون درب را گشودم کسی را
در لباس رفتگران دیدم که پیش از آنکه مجال سخن گفتن به من بدهد گفت :
(( آقا سیّد ! تو که دعوی داری به حاج شیخ حسنعلی اصفهانی ارادت می ورزی ،
چرا گِرد این چنین اعمال خلافی می گردی ؟! )) و خطاها و گناهان مرا یک یک بر می شمرد .

من در این حیرت بودم که چگونه و از چه طریق این مرد ناشناس از اعمال پنهانی من آگاهی دارد .
چون سخنانش پایان یافت ، گفت : (( پس دیگر منتظر گوشمالی باش تا آدم شوی . ))
و چند قدمی دور شد و ناگهان از چشمم ناپدید گردید .

هر چه به این طرف و آن طرف خیابان که در آن بامداد ، خلوت بود نگریستم ، کسی را ندیدم .
از عطّار جنب منزل پرسیدم : (( این مرد را با این کیفیّت ندیدی ؟ )) او هم اظهار بی اطّلاعی کرد .
امّا چند روزی نگذشته بود که گرفتاریهایی برای من آغاز شد و مجبور گردیدم که چند ماهی از تهران
خارج شوم و این توفیقی بود که مرا از ارتکاب گناه نگاه می داشت و به همین سبب ،
رفته رفته در من روشنی و صفایی پدید آمد .

روزی به آن مرد بزرگ نامه ای نوشتم که :
(( با این همه آلودگی که دارم و با این گناهان و معاصی ، در درگاه حضرت باری تعالی
 چه حالی خواهم داشت و چگونه در من می نگرد ؟! ))

در پاسخ برای من مرقوم فرمودند :

(( آلایشی به دامنت ار هست باک نیست زیرا ز اصل پاکی و از نسل حیدری . ))